Modele układów osadniczych cz VII
Jest to właściwie koncepcja zbliżona do modelu ?dynapolis”,z tym, że rolę centrum miasta spełniały tu kolejno: ośrodek lokalny, jeden z ośrodków dzielnicowych i wreszcie właściwe centrum. Obie koncepcje: ?dynapolis” i schemat Tychów, mają i tę wspólną cechę, że mogą być zastosowane tylko w przypadku budowy miasta od nowa (lub niemal od nowa). Rozbudowa zaś centrum miejskiego w istniejącym dużym mieście pozostaje wciąż problemem otwartym. Podrozdział ten chciałbym zakończyć opisem jeszcze jednego modelu miasta, który jest oryginalnym osiągnięciem urbanistyki polskiej, a ma pewne powiązania z układami pasmowymi. Mam lu na myśli studium J. Chmielewskiego i S. Syrkusa pt. Warszawa funkcjonalna z 1934 r. Istota tego stadium, opracowanego na Kongres CIAM (Międzynarodowe Kongresy Architektury Nowoczesnej) polegała na propozycji zasady funkcjonalnej dekoncentracji wielkiego miasta. U podstaw tego modelu leży założenie, że szlaki komunikacji tworzą wzdłużne strefy, w których powstają najdogodniejsze warunki do rozwoju procesów urbanizacji i uprzemysłowienia. Na tej podstawie autorzy, dążąc do dekoncentracji nadmiernie czytaj dalej